thapat

อยู่ดีๆก็ร้องไห้ เป็นบ้าอะไรไม่รู้ ไดอารี่หมด คิดถึงมึง นึกถึงตอนที่มึงร้องไห้ แล้วกูก็ร้องไห้ มันเศร้ามากเลย เรากอดกัน มึงร้องไห้ กูบอกว่ากูจะอยู่กับมึง กูจะไม่ทิ้งมึง แล้วกูก็ทิ้งมึง กูเสียใจ มันเจ็บปวด กูร้องไห้ ตอนนี้กูได้โอกาสนั้น โอกาสที่กูจะกลับมาแก้ตัว กูจะทำให้ดีนะ กูรักมึง

1.41 เพิ่งดูกังฟูแพนด้าเสร็จ ควรจะนอนได้แล้ว แต่ก็ไม่ง่วงเพราะนอนไปตอนเย็น นั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา เราทำอะไรพลาดไปแล้วบ้าง เรากลัว กลัว กลัวที่จะโดนแบบนั้น กลัวที่จะโดนทิ้ง แต่เทอก็ได้รุ้ความจริงแล้ว ไม่รู้ว่าเทอคิดอะไรบ้าง มีบางอย่างอยู่ระหว่างเราหรือป่าว มีคำถามอะไรหรือปล่าว หรือเราควรจะโดนทิ้งบ้าง ไม่เอานะความรู้สึกแบบนั้น มันเจ็บปวดยืดยาวยืดเยื้อและแสนทรมาน ... เธอจะไม่ทิ้งเราใช่ไหม เธอจะอยู่กับเราใช่ไหม เธอจ ะจับมือเราเหมือนทุกครั้งใช่ไหม เราขอโทษ เราขอโทษ เราขอโทษ เบื่อคำขอโทษ ไม่มีอะไรๆ เราได้แต่บอตัวเองไปอย่างนั้น มันจะดีขึ้น มันจะดีขึ้น การกระทำของเราจะบอกได้ดีกว่าคำพูดแน่นอน ง่าาาาา ก็ยังกลัวอยู่ดีแหละ หลายสิ่งมันดูบอบบ้าง เรื่องเรากับเพื่อนเราที่ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ เรื่องนี้มันบอบบ้างมากเลย เธอจะรู้สึกไม่ดีแน่ถ้าเราไปไหนกับเพื่อน เราพยายามออกห่างออกมา เรากลัวเทอไม่สบายใจ ... พรุ่งนี้เทอจะมาหาเรา แปลว่าเทอยังรักเราอยู่ใช่ไหม แปลว่าเทอจะอยู่กับเราใช่ไหม แปลว่าเธอเชื่อในตัวเราใช่ไหม เชื่อในมือที่เราใช่ไหม เชื่อในกอดเราหรือปล่าว ถ้ารักกันเราจะบอกว่ารักใช่ไหม ถ้าคิดถึงจะบอกว่าิดถึงหรือปล่าว ทำไมเธอถึงกลัวตัวเอง ทำไม ฉันรู้สึกกเหมือนกำลังจะโดนทิ้ง ทำไมฉันคิดมาก มีอะไรหรือปล่าที่จะบอกกับฉัน ฉันมี เยอะแยะหลายท้อยคำ แต่พอมันจะพูดออกไป ก็คิดได้ว่า คำพูดของตนอย่างฉันมันไร้น้ำหนัก ขอเวลาฉัน อยู่กับฉัน แล้วฉันจะทำมัน ทำมันให้เป็นจริง ฉันพยายามอยู่ในสติ แล้วไปเที่ยวกันนะ มึง

บางทีมันก็เหมือนหยุดนิ่ง บางทีมันก็เหมือนเคลื่อนไหว ฉันถามฉันถามว่าความรักคืออะไร บางทีก็ร้องไห้ บางที่ก็เศร้าสร้อย บางทีก็เหงาหงอย บางทีก็เฝ้าคอย บางที่ก็อยากอยู่คนเดียว น้ำท่วมปากพูดไม่ได้ สิ่งที่ทำมีความหมายกว่านั้น สุดท้ายสิ่งที่ทำเหลือทิ้งฉันไว้ลำพัง แด่ความทรงจำที่ไม่รู้ลืม อยู่ตรงนี้หลายคนขยับขับเคลื่นไหว แต่ฉันคล้ายตนบ้าอยู่กับ ฉันสติแตกเผลอแต่งเป็นกวี ชีวิตที่ไม่มีอะไรเคยสมบูรณ์ มีอยู่แล้วเลือกอีกอย่าเอาอีกอย่าง ทำทุกทางทำทุกทิศทำทุกข์ทน ณห่วงหนึ่งฉันทิ้งหญิงอันเป็นที่รัก ช่างเศร้านักทำไมทำอย่างนี้ คำตอบนี้บรรจุอยู่ในกวี ฉันอัปปรีฉันผิดเองฉันขอโทษ กูไม่ให้อภัยตัวเอง

เรื่องเดิมๆวนเวียนไปมา ซ้ำไป ซ้ำมา ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก สิ่งที่ทำ สิ่งที่เป็น มันก็ยังไม่สบายใจนักหรอก ละอายแก่ใจ เจ็บช้ำอยู่ คำขอโทดแล้วเรื่องเดิมๆหวนกลับมาตลอด น่าจะหอะไรทำ ทำตัวเหมือนว่าง รอให้เวลาผ่านไป เวลาที่ว่ามันไม่มีจริง มันน่าจะพิสูจณ์อะไรหลายๆอย่าง เวลานี้มันเป็นแบบนี้ อนาคตอยากให้มีไทมแมนชีน ฉันอยู่ในนี้... เธอดีกับฉัน ชอบทำใหฉันสบายใจ ชอบทำให้ฉันไม่กังวล ดีกับเราทุกอย่าง แม้จนตอนนี้ ขอบคุณทุกอย่าง ความรู้สึกที่ให้มา ฉันเสียใจจัง แต่ฉันก็ดีใจที่เธอโอเคนะ ดีแล้ว

มีอะไรหลายๆอย่างๆอยากให้เข้าใจ เราจะหายไปแล้วนะ เราขอโทษ มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ มันเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน เสียใจ ร้องไห้ ขี้แย ไม่อยากนึกถึงมันเลย เธอเป็นคนที่ดีมาก มาก นึกหลายอย่างเลย ทุกครั้งเวลาที่สายกระเป๋าร่วงเธอจะคอยดึงมันขึ้น ทุกครั้งที่ไม่สบายใจเธอจะจับมือฉัน มือด้านๆของเธอ ฉันคิดถึงจัง คำพูดมึงกูที่สนิทกันมากๆไม่เคยใช้กับใครมาก่อน กอดเธอที่เรากอดกันก่อนกลับบ้านทุกครั้ง smsที่อยากส่งไปหา ถนนที่เราอยากไปเดินเล่นด้วยกัน สวนที่เราถีบจักรยานกัน มิวเซียมที่เราจะไปดูกัน รูปที่เธอวาดให้ หลายสิ่งหลายอย่างที่วางแผนไว้ ... มันไม่อีกแล้ว ฉันทำลายเองกับมือ ละอายใจ ฉันอยากบอกกับเธอว่าฉันคิดถึงเธอ เรื่องทุกอย่างที่มาเป็นแบบนี้เธอไม่ผิดอะไรเลย ฉันเอง ทุกอย่าง ฉันอยากให้เธอทำใจได้ ฉันจะไปแล้วนะ ไม่ว่าวันนึงมันจะเป็นยังไง เธอจะมีใครใหม่ ฉันจะมีคนใหม่ หรือ เวลามันผ่านไป ฉันอยากจะย้อนอดีตไปได้ในตอนนั้น ฉันจะบอกรักเธอก็พูดไม่ได้ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ฉันคิดถึงเธอ ..หาอะไรทำนะมึง กูด้วย เดี๋ยวฟุ้งเจอกันทักทายกันด้วยนะ^ ^